آره بازم منم همون دیونه ی همیشگی

فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت

دلم واست تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت

حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه

جای نگات بد جوری تو صهن چشمام خالیه

ابرا همه پیشه منن ایجا هوا پر از غمه

از قصه هام هرچی بگم جون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون

فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه

غم غریبی عزیزم سرد و شکستت نکنه

چادر شب لطیفتو از روت شبا پس نزنی

تنگ بلور آبتو یه وقت ناقافل نشکنی

اگه برات زحمتی نیست بر سر احدمون بمون

منم تورو سپردمت دست خدای مهربون

راستی دیروز بارون اومد منو خیالت تر شدیم

رفتیم تو قلب آسمون با ابرا هم سفر شدیم

از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره

زخم دلم خوب نشده از وقتی بد تره

فدای تو نمیدونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم

نمدونی چقدر دلم تنگه برای دیدنت

برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت

بخاطرت مونده یکی همشه چشم براهته

یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته

من میدونم همین روزا عشق من از یادت میره

بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره

عکهای نازنینتو با چندتا گل کنارمه

یه بغض کهنه چند روزه دایم در انتظارمه

داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر

دلم میخواد یه چیزی رو بدونی

دیگه نه عاشقی هست نه مهربونی

میگم شبا ستاره ها تا میتونن دعات کنن

نورشونو بدرقه ی پاکی خنده هات کنن

(تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم)